Hartzaken Familie en naastbetrokkenen Burgers met ervaringskennis Leven en de maatschappij Steun bij herstel Begrippenlijst Sitemap Links Contact

Hart



Hartzaak is de website van een GGZ bemoeimoeder.
Ze maakt hem samen met haar zoon die in 1995 met de psychiatrie te maken kreeg. Wat later werd hem de term paranoide schizofrenie opgespeld. Het is een website over ervaringen met de psychiatrie en initiatieven in de echte wereld.

Ouderdom
17-01-2022

Wat een vondst.
Ouder dom.
Domme oudere. Domme ouder. Daar valt wel iets meer over te zeggen. Je zou kunnen zeggen dat ik me volop bewust ben van deze ouder dom.
Toen ik afgelopen maandagavond om half 12 het OLVG verliet nadat kundige en aardige artsen en verpleegkundigen mijn schouder weer in de kom hadden gezet, realiseerde ik me dat dit mijn derde bezoek was dit jaar aan, de EHBO. Mijn 72ste levensjaar staat bol van coronavoorzorgsmaatregelen en gewrichtengedoe. Mijn gebroken heup was een ongeluk waar ik niets aan kon doen maar mijn laatste valpartij over een lege vuilnisbak waarbij mijn arm uit de kom schoot valt zeker onder dom, stom zelfs. Drie dingen tegelijk willen doen en niet kijken waar je je voeten zet. Ik heb het nu niet over mijn echtgenoot die tot voor kort dacht dat hij God zelf was maar daar ook van terug moest komen met zijn gekneusde heup en twee staaroperaties. Wat ik wel kan zeggen is dat we, als echtpaar, elkaar strak aflossen. Natuurlijk wil ik het allemaal alleen doen maar er zijn dingen bij die echt niet gaan met 1 hand. Dan is het fijn als er iemand in de buurt is waar je op kunt steunen.
Dat is trouwens ook een dingetje: je trots opzij zetten en anderen om hulp vragen. Daarin is ook een wereld voor me open gegaan.
Door deze ouderdom die met gebreken komt en door corona werd ik met mijn neus gedrukt op de urgentie van een degelijke evaluatie en radicale wijziging van denken en aanpak. Ja, ik ben oud en kan niet meer hetzelfde als vroeger. Dat besef is gegroeid en ik moet mijn leefstijl aanpassen en vaker nee zeggen tegen mezelf.

Dat geldt ook voor mij als ouder en grootouder en mantelzorger. Vaker nee zeggen tegen mezelf.
De eerste indruk van mijn handelen tot nu toe is dat het door mij gepredikte loslaten van mijn kinderen en het “leer het ze zelf te doen” niet helemaal is gelukt.
We kunnen ook zeggen als ik het positief benader, dat het loslaten een nieuw stadium heeft bereikt.
Ik kom steeds dichter bij de dood en dat besef is groter dan ooit.
Niet erg, het hoort erbij.
Vanuit respect en liefde voor mijn oudste zoon die ik los heb gelaten en die geleerd heeft het zelf te doen sta ik nu, mede door mijn laatste ervaringen met hem en met mezelf op een keerpunt. Ik zal, nu of niet, anders ben ik te laat, zijn opgebouwde zelfstandigheid, samen met hem en zijn team, willen toetsen aan de praktijk.
Daarbij is het belangrijk dat ik een stap terug doe als redder. Maar ga wel een plan B onderzoeken. Natuurlijk rekening houdend met zijn beeld van de door hem gedroomde richting. Hij zit, net als wij in een nieuwe fase. De fase van besef dat hij het echt zelf moet doen. Daar is ook hij naar toe aan het werken.
Nu doet hij wel het omgekeerde van wat ik had gehoopt. De hulp van anderen inschakelen omdat wij die gaan afbouwen. Nee, hij bouwt zijn hulp zelf ook af.
En dan kom je dicht in de buurt van wat ik hiervoor negatieve vrijheid noemde en the right to rot.
Zijn leven speelt zich momenteel af op een vierkante centimeter en wordt door hem met vuur verdedigd en veilig gehouden.
De tirannie van de stilte en het sluipend gevaar van de buitenwereld houdt hij op afstand.
Waar ligt nu de grens van het redelijke en de eigen verantwoordelijkheid voor je leven als burger?
Met dank aan Lamia (begeleider van zoon Jop) die mij zo juist even wat heeft bijgestuurd.

Niemand laat zijn eigen kind alleen- Willie Alberti-
Dreamer - Ozzy Osbourne-
Blog: Eigen regie
The right to rot - Tugrul-Cirakoglu in het Parool
De kunst van het wonen
www.eiwerk.nl

Volgende update 13 februari 2022

up